بی هیچ تردیدی اقدامات پیش گیرانه نقش مهمی در کاهش ریسک برنامه ها خواهند داشت و وقوع بحران را به حداقل ممکن خواهند رساند. ضربه ی اساسی که به برنامه های اجرا شده وارد آمده است از عدم توجه به چم های بحران زا ناشی شده است مثلاً با اینکه جذب نیروهای حق التدریس(جذب نیروهای نخبه از بین تحصیل کرده ی دانشگاهی) عملی قابل دفاع می نماید؛ اما عدم توجه به چم بحران زایی مانند شیوه های استخدام آنرا در سالهای اخیر به یک بحران برای آموزش و پرورش و جامعه تبدیل نموده است.

در بهترین شرایط نیز وقوع بحران دور از انتظار نباید باشد؛ بنابراین مدیریت سازمان باید توان لازم را برای مهیا نمودن گروههای حل بحران داشته باشد. یک مدیر توانمند با پیش بینی کلیه بحرانهای ممکن(با توجه به ساختار و مأموریت سازمان) می باید به تهیه لیستی از افراد و تجهیزاتی بپردازد که ممکن است با توجه به کارایی و تخصص خود در یک دسته بحرانهای خاص بعنوان تیم مقابله با بحران مؤثر واقع شوند. مثلاً در بحرانهای اقتصادی تیمی شامل: رئیس سازمان، معاون مالی، حسابداران، مسئولان خرید، نماینده ای از بنگاههای مالی ذی ربط و حداقل دو نفر از اساتید گروه اقتصاد دانشگاه  با امکاناتی همچون رایانه و نرم افزارهای مالی می تواند کارساز باشد.

در مورد حوادث طبیعی تیمی شامل: معاونت مالی، نیروهای خدماتی، تعدادی از مشاوران کارآزموده و حداقل یک پزشک با اماناتی نظیر انواع دارو و تجهیزات امدادی میتواند مؤثر باشد.

به این ترتیب یک سازمان علاوه بر حفظ ساختار کلی خود در بحرانی ترین شرایط میتواند بعنوان جزیی از کل به حفظ کلیت جامعه بزرگتر نیزکمک نماید.

همانطور که قبلاً اشاره گردید توجه به آمادگی های عمومی جسمی، روحی و علمی میتواند در هر لحظه از زمان و در هر بحرانی بعنوان نقطه قوت یک سازمان تلقی گردد.