اولين و مهمترين وظيفه تيم كنترل بحران تشخيص سر چشمه هاي بحران است. تفاوت اساسي اصطلاح سرچشمه هاي بحران (كانونهاي بحران) با اصطلاح چم هاي بحران زا در اينست كه چم هاي بحران زا به چشم انداز و دور نماي برنامه اشاره دارد و چند راهه هاي پيش رو براي ادامه برنامه را مورد توجه قرار مي دهد؛ در اين خصوص يك مدير به همراه تيم برنامه ريزي همچون يك شطرنج باز همه ي احتمالات ناشي از تحولات پيش رو را مد نظر قرار مي دهد و به سنجش و تحليل آنها مي پردازد و در راهنماي برنامه قيد مي نمايد. البته امكان ادامه ي هر كدام از آنها را نامحتمل ندانسته و به برنامه نويسي مربوط اقدام مي نمايد. اما تصميم نهايي را به عهده ي تيم عمل كننده اي مي گذارد كه خود در شرايط مكاني و زماني حدوث برنامه قرار دارد و از نزديك با مسايل درگير مي شود و مي تواند بهترين انتخاب را از چند راهه هاي پيش رو با توجه به مقتضيات داشته باشد. در اينجا مهمترين وظيفه مديران برنامه ريز پيش بيني چند راهه هايي است كه در نهايت مي توانند به تحقق هدف منتهي گردند. اين امر سبب مي شود كه هرگاه تيم اجرايي با مانع جدي در اجراي برنامه اصلي مواجه شد از طريق اجراي برنامه هاي جانبي و با دور زدن مانع، برنامه را تا تحقق هدف با كمترين اتلاف زمان ادامه دهند.

اصطلاح سرچشمه هاي بحران به نقاطي اشاره دارد كه هنگام  برنامه ریزی مورد توجه نبوده و در اجرا بصورت كانون حقيقي بحران  نمایان می شوند. اين اصطلاح به عوامل بحران زايي اشاره دارد كه موجب بحران گشته و شرايط را از كنترل خارج نموده اند. تشخيص سرچشمه هاي بحران اوّلين و مهمترين وظيفه تيم كنترل بحران است. در اين خصوص تيم كنترل بحران مي بايست مهمترين عوامل را ليست و از جهات مختلف مورد مطالعه و شناسايي دقيق قرار داده و اطلاعات بدست آمده را به بحث گذاشته و در خصوص نحوه ي برخورد با اين عوامل به تبادل نظر و تصمصيم گيري بپردازند.